Hart en hoofd

Dit was voor jou het jaar van de groei. Het jaar waarin je jezelf en anderen weer een aantal belangrijke levenslessen hebt bijgebracht en door anderen hebt laten leren.

Ook het jaar waarin je de liefde weer leerde kennen en daardoor Simon ontmoette. Waardoor ik plots surrogaat-opa van Demi werd.

Het jaar waarin je je zelfstandigheid verder hebt laten ontwikkelen. Het zeventiende jaar van de donorklep in je hart en het vijfde jaar na de cyste in je hoofd.

Ik bedacht vandaag dat ik deze leeftijd had toen ik jou verwekte. Dat heb ik met m'n hart gedaan. Wel, niet alleen met m'n hart, maar daar ga ik verder niet over uitweiden. Net zoals ik niet meer uit zal weiden over de periode dat ik je niet gezien heb. Dat is geweest, die periode heb ik uit mijn hoofd gezet.

Toen je 17 werd mistte ik je nog. Heel erg. Ik droomde toen terug naar vakanties van ooit. Mooie momenten die we samen beleefden. Mooie herinneringen die gebleven zijn en de nare ondertussen verdreven hebben. Ook schaamde ik me omdat ik op dat moment zo gelukkig was met mijn nieuwe lief, jullie stiefheks, zoals ze zichzelf noemt. En ik droomde dat we met z’n vieren gelukkig waren.

Dat is gelukt. Mede door jouw hart en hoofd. Dat heb je laten zien door je liefde. Voor ons, voor je familie, voor Simon, voor Demi, voor Opa. De betrokkenheid van jou en Brenda in de laatste maanden van zijn leven hebben mij echt goed gedaan.

Ik droom nu al toe naar de komende vakanties. Barcelona, Bali en misschien nog wel meer plaatsen die beginnen met een B. (Bergen op Zoom, Breda, Brotterdam, Benkhuizen, kies maar)

Blijf je hoofd en hart volgen, lief. Gefeliciteerd Mandy. Ik hou van je.